Lamento por Cipriano Fernández e os republicanos fisterráns asasinados

"Os homes esqueceron os seus nomes

e puxéronse alcumes de combate".

Celso Emilio Ferreiro. Longa noite de pedra

Fisterra está só a cen quilómetros

do lugar onde ficas

estirpado coma cancro da Vía Latea na que transitabas.

Ti, e tantos,

que verquestes bágoas infaustas

sobre a memoria rachada dos homes,

nun tempo infame de vergoña maxenta

e loitos escuros polas rúas.

Matáronvos de noite,

Irmáns,

amparados pola escuridade escorregadiza

que ocultaba a memoria de mataren

a ollada firme dos que loitan pola liberdade.

Matáronte,

Irmán Cipriano,

e xa non compartimos o tempo,

Compartimos todos somentes a fachenda de ser fillos da nada,

da Fisterra maldita que amamos e odiamos a un tempo.

Vós,

que camiñades agora comigo pola senda gris do esquecemento,

pola noite febril do tempo,

por ese camiño que vos arrebataron,

xurdides agora,

Irmáns,

en monolitos e homenaxes,

en fotografías monócromas e tristes

onde unha lus cinsenta vos acende o rostro.

Xurdides inventando a liberdade,

erguendo os puños dende os tómolos anónimos

onde quixeron esquecervos.

Xurdides sangrando berros,

inda que xa nunca vos devolverán o pulso que vos arrebataron,

o sorriso fecundo,

a ollada lúcida e a esperanza

de mirardes de fronte ó camiño mesmo da liberdade.

Porque vos arrebataron o futuro,

e con el o tempo da vosa fala bendita e sublime.

Eu devólvos á vida neste poema,

a memoria toda do voso pulso,

o afán infinito de amardes a verba máis fermosa do mundo,

esa verba triste e luminosa que chamades "Liberdade".