Nai do mundo

Hic locus terribilis est

Es unha máxica columna de aceiro,
indemne ó tempo e á morte.
Naciches para ser esencia de vida
e finando obtiveches o teu obxectivo.
Miña nai,
miña nai de pedra eterna…escóitame
e leva nos teus beizos
o derradeiro dos meus asubíos.

Eres ceive,
e ó mesmo tempo escrava dun mar que che ten presa.
A súa forza brutal empréñache
até convertirche en matrona do mundo mesmo.

Renace,
e mira ós teus fillos chantados,
cos xeonllos na terra que pariches.
Devólvete á vida
e asubía un canto xigante,
que venza ó furor do tempo mesmo.

Do poemario Verbas Fisterranas,

Santiago de Compostela, decembro 2007