18/05/07

Lapas. Agosto 2006



Bastardos...

bastardos capitalistas;

neonazis, constructores,

asquerosos dereitistas;

vós consumides esa esencia

que invade os nosos soños.

Vós...

non tedes nai:

non a merecedes;

nunca será vosa Galicia.

Sodes novos ianquis

paridos por putas desalmadas

e ionquis extraidos das capitais.

Sodes máis que terroristas:

sodes americanos;

vendedes á vosa nai,

fillos de puta,

vendedes a Galicia

por un progreso asasino

que só a vós beneficia.

¡Maldito sexa o progreso

e o século que o creou!

A nosa verde naiciña

paga agora o prezo

dese noxento progreso.

E mentres arden os nosos soños,

consumidos en lapas infernais

de máis de vinte metros

(Fríos datos de TV)

entendede,

bos e xenerosos,

que o futuro, arestora,

non é queimar montes

nin incendiar lonxas

por irreverentes xenreiras.


Xa non existen os teus bardos,

Galicia,

xa nada hai que valla a pena

no teu seo,

cheo de desagradecidos bastardos.

Non existes,
Galicia:

o azul foi ennegrecidos,

e o verde...

calcinado polos cartos.

15/05/07

O bulevar dos soños esquecidos


(Observando "O neno e o home",

de Manuel Ferrol)








I

Dúas fotos se conservan na memoria

das distintas xeracións de outros tempos:

a do Che

-posta en pósters, camisetas e pancartas-

e a túa,

meu Manuel,

a da Coruña;

a da morte máis terríbel contemplada:

o bulevar dos soños esquecidos na memoria


II

Están cheos de sangue,

meu Manuel,

de sangue están cheos os negativos.

A túa cámara tamén sinte as penurias,

as dores e os sorrisos.

Será lástima que non haxa do último naquel día:

non existen acepcións para o vocablo

no que xa ninguén repara.

¡Vaite!

Non existe o artista:

o fotógrafo chuspe luces no peirao

-lanza estrelas ós tranvías

e escorregan estre as bágoas os xemidos-.

¡Canta morte ti captaches aquel día,

canta morte sentenciada...!

-as barandillas

daquel cadaleito de ferro,

daquel ataúde de aceiro-


III

Aquel día...

os dous tenros fisterráns foron ó porto

e a morte tras deles

-perseguíaos polas rúas

“ata pronto”, dicía-.

O encaixe de salitre pola face,

e tras deles a familia:

vanse,

atoparán novas vidas no desterro,

pobres...

E pola barra de equilibrios ascenden.

“¡Miña nai...!”, óese

-o grito omnipresente do desterro-


IV

Nese intre...

cando o Jurjo aférrao forte co seu brazo.

Nese intre...

o silenzo fica eterno, omnipotente.

Nese intre...

cando xurde outro berro: “¡Ata sempre!”

Nese intre...

nese intre xurdes ti e chuspes luces,

meu Manuel,

nese intre...

as súas faces quedan próximas ó Che.

09/05/07

Sueño


Sueño con despertarme,

salir de esta pesadilla a la que me has anclado.

Sueño…

con abrir mis ojos

y encontrar los tuyos,

observándome al otro lado de la almohada.

Sueño…

con poder soñarte despierto,

alquilar mi desgracia

a un baúl de los recuerdos que nunca llegó a existir.

Sueño con mirarte

y encontrarme al otro lado de tus ojos,

reflejada en ti mi existencia;

y sueño con tu piel,

como una extensión de mi epidermis.

Sueño con un día beige,

en el que existe un yo en tu mundo;

un día en el que me mires

y digas que me quieres,

un día perfecto

en el que aun desee vivir.

08/05/07

Eres poesía


Pocos seres me inspiran poesía como lo haces tú.

Pocos entes,

de esos que se jactan de tener a sus pies la hermosura,

pueden ser captados como tú

por mi alma enamorada.

Eres poesía…

tú,

tú sola existencia conforma un poema;

porque tienes luces en el alma

que iluminan a las musas inmortales.

07/05/07

¡Abre los ojos!


Abre los ojos:

te está matando una pasión

que no prospera;

un amor

que no existe;

un deseo

infructuoso.

¡Basta!

Te estás martirizando,

convirtiendo en líquido tu corazón,

licuando cada uno de tus órganos

hasta convertirlos en papilla.

¡Deja de inmolarte,

de entregar tu alma en sacrificio

al dios de los infiernos,

a una criatura vana

que no merece tus lágrimas!

Ahora… ¡Observa!

Mira a tu alrededor:

observa las almas nobles que por ti se han inmolado,

aquellos por los que no exhalaste ni un suspiro…

¡Todos muertos!

¡Todos convertidos en papilla!

Y tú te lanzas irremisiblemente al abismo,

donde no queda esperanza para nadie;

y cuando ya seas papilla, ceniza…

y tus órganos se hayan convertido en arena,

él te observará como tú contemplas ahora

los endebles inocentes

que por ti nos hemos sacrificado.

04/05/07

Amor de nuevo


Nunca te he visto por la calle.
Siempre surges ante mí en ocasiones
de esas que se dicen especiales,
auspiciada tu presencia por oráculos bondadosos
que alertan de la llegada
de ángeles protectores como tú.

Nunca, nunca ha habido momento para improvisar.
Siempre llegas a mi lado a sabiendas,
y ambos planeamos nuestros movimientos.

Es un peligroso baile de dolor.
Mi corazón se muere en cada una de esas ocasiones.
¿Y el tuyo?
¿Qué es de tu corazón?
Quisiera saber qué pasa por la cabeza
cuando nos miramos a través del humo,
o a través de las cabezas humeantes
en el centro de la discoteca.
A veces temo que me desprecias,
que no existo apenas para ti,
que soy uno más en el mar de la Humanidad.
Otras veces me asusto al pensar
que parece que sientes algo
que yo no puedo concebir con claridad.

Las hojas de tu alma me lo dicen,
tus ojos me lo dicen;
tus palabras me lo desmienten hasta extremos
que no puedes siquiera sospechar.

¿A qué estás jugando,
guardián del Paraíso,
a qué eterno juego?

02/05/07

Fisterra (escrito en xaneiro/2006)










Lenzo no que inscribe o home

a ollada máis antiga.

Azoute do tempo e o medo:

alma da tarde estantía.

Sacrílego suspiro eterno

de sal

e sangue fuxitiva.

Contraforte do mundo humano

é a rocha máis infinda,

a que se eleva contra o vento

xunta ó Alén:

morte

e vida.


Besta do mar nun ruxir eterno.

Catedral salobre

do sol e do vento.


Máis alá

da ollada gris do home

-ó infinito-

está Fisterra.

Máis alá:

o Paraíso.

Contador de visitas (dende o 11 de decembro de 2008)

mycheapflights