27/02/07

Primero a lápiz


Suffering is permanent, obscure, and dark
and has the nature of Infinity.
Wordsworth






He empezado a dedicarte versos
que ya llevan tu nombre.
Este es el tercer poema mío
que alarga lejos tu sombra
y me preocupan tus acciones
y mis reacciones.
Te temo, como en el primer día:
eras el ángel, guardián del placer
y te temía tanto...
lo que no te imaginas.

No me atrevía a acercarme
ni a hablarte.
Pude conectarme contigo
en esa oscura red
-¿Te acuerdas?
Pero fue algo ínfimo
e inútil.

Nunca supe si considerarte áspid
o divino ángel hermoso.

Lo desconozco...

y ahora te escribo otra vez
(pero primero a lápiz)
como quien escribe a la nada.
Y es que empiezo a convertirte en nada,
a llevarte a la entelequia
de siempre. Eres agua
en mi cabeza.

(¿Qué significas para mí?)
Pero ahora escribo a lápiz,
como hacía con el otro,
midiendo mis palabras
y mis versos con el lápiz
del remordimiento
(por si me equivoco).

Empiezo a amarte,
ahora que existe la desgracia
quizás te olvide -la distancia, ya sabes-
pero por ahora sólo escribo versos

(primero a lápiz,
por supuesto).

26/02/07

Brevísima oda a la desgracia

Memento, homo, quia pulvis es
et in pulverem reverteris.


La soledad es sutil compañera,

feliz en nuestro tormento…

marca un punto terrible en la nada

[punto. desgracia]

y es lícito llorar con ella

hombro con hombro.

Y derramar lágrimas que se secan en el aire.

Y volverse estatuas de sal

que se disuelven en el viento.

Besar el cielo.

Escupir en la mar:

ha eso han llegado

los destino de mi anhelo fortuito.

No se puede volar sin alas

-es imposible-.

No se puede llorar,

tampoco,

si ya no tenemos lágrimas.

Incluso hasta ahí ha llegado la desgracia;

ella, que siempre sabe como colarse

en el hueco más ínfimo

de nuestra alma,

o de nuestras almas varias.

Ella…

la maldita, como siempre,

ha sabido tornar la jugada.

13/02/07

A mis amigos


Bueno, como está muy de moda hacer este tipo de entradas, tendré que hacer una excepción y poner una aquí, en el blog de poesía, no vaya a ser que piensen que soy insensible, algo que creo que es evidente que no.
Como veis, he puesto un mosaico con las fotos de mis amigos, y ahora me dispongo a dedicaros unas palabritas a todos. Ahí van, por orden alfabético, para que no tengamos malos rollos...

Ana: Aniña do meu corasón... Xa sabes que che quero moito, moito, moito ainda que te pases o día acosándome e intentando magrearme. Jejeje. Bueno, estamos xuntos o 80% do noso tempo libre e encerrado así que xa sabes todo o que hai. Quéroche moito moitísimo, a ti e a octavius, e voucho demostrando día a día. Moitos biquiños, coma sempre, e xa sabes que me encanta estar contigo todo o tempo.

Iván: O meu amigo literario de toda a vida... Bueno, ahora que xa eres un funcionario e famoso polas túas actividades sabes que contas máis que nunca co meu apoio. Home... tívenche un pouco abandonado esta temporada, pero xa sabes que eu nunca me olvido dos vellos amigos, e menos dunha persoa que sempre compartíu conmigo tantos proxectos e tantas ilusións. Unha forte aperta.

Jon: Espero que ninguna circunstancia adversa llegue a acabar con nuestra incipiente amistad, porque no puede ser que, por una vez que conozco a alguien con un talento como el tuyo, las cosas no funcionen. Sabes que desde que te conocí me pareciste una gran persona y alguien muy inteligente, aunque algo serio de más. Venga, más saludos.

Matías: Bueno, espero que no pienses, mi querido Matías, que para mí eres sólo un mero elemento decorativo. No es verdad, sabes que me pareces una gran persona y que te aprecio mucho mucho muchísimo. No eres sólo el novio de mi amiga, sino que eres ya uno de mis amigos de verdad. No sé qué más decirte porque el resto ya lo sabes. ¡Ah, una cosa!: No vuelvas a comerte un plátano en mi presencia. jejeje.

Rosa: ¡Ayyyy, qué decir de ti my rose! Joooo te quiero un montón y a veces me olvido de cosas que me pides y luego me siento muy culpable, porque tú sabes hacerte querer sin necesidad de que muevas un dedo. Sabes que siempre haré lo que sea que me pidas son mucho gusto, ¿Okis? A ver si algún día te traigo la lavanda. jejeje. Bueno, my rose, no sé que más decirte. Tienes una vida perfecta y te la mereces. Ojalá nunca acabe tu buena racha. Muchos besos, a ti y a Fusa: muac muac

Tinín: Bueno, eres o meu mellor amigo; xa o sabes. Sen ti non podería ter cambiado coma cambiei e a miña vida sería hoxe moi distinta. Sabes o que che debo, e espero que algún día poida devolvercho dalgún xeito. Quéroche moito, xa o sabes tamén, así que non teño moito más que dicirche. Ti sabes mellor que ninguén o que singifica o poema de Naked, e ahí vai todo o que che teño que dicir. Veña, espero que todo sexa para ben, para que algún día poidas contemplar esa Galiza ceive que ansías dende o lugar que te mereces. Moitos bicos.

Vero: No hace mucho que te conozco, pero siempre me pareciste una chica buena, culta, inteligente e interesante. Ya sabes que no hay mucho contacto entre nosotros (la distancia, las circunstancias y todo eso) pero me caes muy bien y espero que algún día podamos fortalecer esta amistad que acabamos de empezar. Muchos

Elegía en honor a Dolores Ibárruri, "Pasionaria"


En la línea gris de asfalto

su figura surge sola:

ella…,

de la matriz de la mina

de carbón más polvorienta;

ella…,

el grito más callado,

la voz más fuerte

-y cuerda-.

Le llamaban “Pasionaria”;

esa voz que aun está:

un grito eterno, duro

entre sangre y soledad.

Un ronco clamor profundo,

con fuerza eterna grita

aun:

<no pasarán>.

¡Cuántas viudas de héroes

sollozan entre sangre,

y gritan!

Muerte azul derramada

y vida roja

-en la azada-.

Polvo eterno surge

de la vida de tu voz,

“Pasionaria”.


Ola roja intocable

impulsada por tu grito

de amor y esperanza;

por tu falsa sonrisa

de mujer esperanzada:

cuando ya la muerte

camina con nuestra causa

surges tú,

“Pasionaria”.

Surge tu figura,

-tu alma-.


Le llamaban “Pasionaria”;

esa voz que aun está:

un grito eterno, duro

entre sangre y soledad.

Un ronco clamor profundo,

con fuerza eterna grita

aun:

<no pasarán>.

12/02/07

Nosotros



Ya no creemos en el amor.

Somos sucios y perversos,

llenos estamos de mortalidad:

más allá del limbo no habrá nada para nosotros.

Nos pudrimos

en la desdicha universal.

Enfermos,

muertos y convertidos en ceniza

que se desintegra con el viento de la verdad.

Así somos.

Ya no merecemos el mundo.

Somos carne de cañón,

y la dignidad no tiene sitio en nuestra alma.

Olemos a peste,

a un cáncer maldito que nos cubre las entrañas.

Nos hemos comido el maná podrido

que yacía aun sobre el desierto

dos mil años después.

Somos un futuro oscurecido,

pues nubes negras se ciernen sobre el horizonte.

Pero ya no cubrimos a Dios,

porque, paganos, hemos acuchillado su vientre

y hemos esparcido su intestino por el barro.

¡Matadnos,

convertidnos en mártires!

El futuro verá nuestro rostro en el agua,

reflejado…

reencarnados estaremos en su alma.

El pasado nos fue arrebatado,

pero llenaremos tiempos venideros de suciedad

y depravación:

indignidad…

…color…

08/02/07

A Castelao


"...de boa gana renunciaría á inmortalidade
para rematar a miña vida debaixo dunha laxe
e convertirme en herbas ventureiras".
Sempre en Galiza


Eu non quixera verte convertido,
meu irmán,
nunha estatua de bronce.
Eu non quixera que foses
parte ínfima dun mausoleo
para ti só.
Non quixera...
que moraras alá onde ninguén
pode acadar a túa grandeza.
Non sería xusto,
irmán Daniel,
que o esplendor que ti creaches
non fose parte de Galiza.
Porque ti es,
e serás sempre,
parte vital de Galiza;
porque sen ti,
meu irmán,
non existe Galiza.
Por iso ti non mereces
estatuas ou mausoleo,
rúas nin monumentos;
ti non mereces, siquera,
morar nos ceos eternos.
Ti mereces,
meu irmán,
unha groria máis eterna.
Ti mereces,
meu irmán,
ser parte desta Terra.Ti mereces, meu amigo,
ser parte do mar e das mareas.Eu quero verte,Castelao,
coma o vento sobre a herba.Quero que mores por sempre
baixo unha laxe de pedra.Eu quero que te convirtas,
Castelao,
en herbiñas ventureiras.
Eu quero que sexas
a esencia desta Terra.

Nos han prohibido respirar

We are the hollow men...*

T.S. Elliot

A los malditos

-como yo-

nos gusta el aire inmundo de las cavernas.

A los sucios y depravados

nos atraen los colores verdaderos,

y no ese falso dorado

de las farolas férreas de la ciudad

(steel).

Cuando en el gris aire de la urbe,

-cualquier urbe-

nos sentimos atrapados,

descendemos como los peces:

buscamos los colores profundos

en antros negros y prohibidos;

buscamos el grito de una diva,

y nunca el látigo de esa melodía

absurda de reggaetón.


Somos distintos,

y nos han prohibido respirar

en su falso y gris color.

Vivimos,

y en las profundidades encontramos nuestro don.

Que se queden ellos

con su viril y sucio reggaetón.


* Nosotros somos los hombres huecos.



06/02/07

Una roca


Es fría y gris,
amorfa.
En sí no cabe la fantasía.
Abandonada como nadie a los elementos
yace la roca.
No tiene mirada:
ciega,
ahijada del viento,
ha perdido sus partículas.
Sólo la viste la vida,
que la llena de verde movimiento.
Infeliz como pocas,
sin nada,
indecente e inmunda
yace la roca.

Xoán S. Pazos
27-ene-07

Contador de visitas (dende o 11 de decembro de 2008)

mycheapflights